و ندانستن

کافه گپ2

شست باران بهاران هر چه هر جا بود 
یک شب پک اهورایی
بود و پیدا بود
بر بلندی همگنان خاموش
گرد هم بودند
لیک پنداری
هر کسی با خویش تنها بود
ماه می تابید و شب آرام و زیبا بود
جمله آفاق جهان پیدا
 اختران روشنتر از هر شب
 تا اقاصی ژرفنای آسمان پیدا
جاودانی بیکران تا بیکرانه ی جاودان پیدا
اینک این پرسنده می پرسد 
 پرسنده : من شنیدستم
 تا جهان باقی ست مرزی هست
بین دانستن
و ندانستن
تو بگو ، مزدک !‌ چه می دانی ؟
آنسوی این مرز ناپیدا
 چیست ؟
 وانکه زانسو چند و چون دانسته باشد کیست ؟
مزدک : من جز اینجایی که می بینم نمی دانم
پرسنده : یا جز اینجایی که می دانی نمی بینی
مزدک : من نمی دانم چه آنجه یا کجا آنجاست
بودا : از همین دانستن و دیدن
یا ندانستن سخن می رفت
زرتشت : آه ، مزدک ! کاش می دیدی
شهر بند رازها آنجاست
اهرمن آنجا ، اهورا نیز
بودا : پهندشت نیروانا نیز
پرسنده : پس خدا آنجاست ؟
 هان ؟
شاید خدا آنجاست
بین دانستن
و ندانستن
تا جهان باقی ست مرزی هست
همچنان بوده ست
تا جهان بوده ست 

                                                                                     مهدی اخوان ثالث

                                                                                                         

/ 3 نظر / 5 بازدید
غريبه

سلام نسرين جان فکر می کنم من تو اين وبلاگ جا ندارم هر چند من يک سال از وبلاگ قبليت مراقبت کردم و تو را تو دلم. اما اين رسمش نبود بی تفاوت بگذری اما چی کنيم که بايد بسازيم قبلآ توی تنهايی هات تنهات نمی گذاشتم قبل از همه هم من بهت سر ميزدم هر روز به فکرت بودم انتظارت رو کشيدم ...

نگار

نسرين جان سلام شعر بسيار زيبايی از اخوان گذاشتی موفق باشی عزيزم....