اولين متن ادبی که گفتم(ياد قديما بخير!)
ساعت ٧:۳٧ ‎ب.ظ روز جمعه ٢ آذر ،۱۳۸٦  کلمات کلیدی:

به نام او که نامش أرام بخش قلبهاست

راهی هست...

 راهی هست برای رسیدن به افق و لمس کردن ابرهای دست نیافتنی...

و خدایی نظاره گر است که خود نور است و امیدواری و صبر را می تاباند و من یک انسان

موجودی خاکی  بالهایم را برای رسیدن به معبود خویش میگشایم و حسّ شوق... این حسّ

توصیف ناپذیر چراغ روشن کننده ی من است . آری ! به راستی که آرامش واقعی و بی دغدغه را

فقط در وجود هستی بخش جهانیان میتوان یافت...

                                                                                      علیرضا