غزل بزرگ
ساعت ۱٠:٠۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۸ امرداد ،۱۳۸٦  کلمات کلیدی:

همه بت‌هاي‌ام را مي‌شکنم
تا فرش کنم بر راهي که تو بگذري
براي شنيدن ساز و سرود من.

همه بت‌هاي‌ام را مي‌شکنم  اي ميهمان يک شب اثيري‌ي زودگذر!

تا راه بي‌پايان غزل‌ام، از سنگ‌فرش بت‌هائي که در معبد

ستايش شان چو عودي در آتش سوخته‌ام،

 تو را به نهان‌گاه درد من آويزد.


گرچه انساني را در خود کشته‌ام
  گرچه انساني را در خود زاده‌ام
گرچه در سکوت دردبار خود مرگ و زنده‌گي را شناخته‌ام،
اما ميان  اين هر دو شاخه‌ي جدامانده‌ي من!

ميان اين هر دو

 

 

من

لنگر  پُررفت‌وآمد  درد تلاشِ بي‌توقف خويش‌ام.
...

                                                                                               ((احمد شاملو))