بگریز ای میر اجل از ننگ ما از ننگ ما
ساعت ۳:۳٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٥ شهریور ،۱۳۸٦  کلمات کلیدی:

بگریز ای میر اجل از ننگ ما از ننگ مااز حمله​های جند او وز زخم​های تند اواول شرابی درکشی سرمست گردی از خوشیزین باده می​خواهی برو اول تنک چون شیشه شوهر کان می احمر خورد بابرگ گردد برخوردبس جره​ها در جو زند بس بربط شش تو زندماده است مریخ زمن این جا در این خنجر زدنگر تیغ خواهی تو ز خور از بدر برسازی سپراسحاق شو در نحر ما خاموش شو در بحر ما  زیرا نمی​دانی شدن همرنگ ما همرنگ ما    سالم نماند یک رگت بر چنگ ما بر چنگ ما   بیخود شوی آنگه کنی آهنگ ما آهنگ ما  چون شیشه گشتی برشکن بر سنگ ما بر سنگ ما  از دل فراخی​ها برد دلتنگ ما دلتنگ ما  بس با شهان پهلو زند سرهنگ ما سرهنگ ما  با مقنعه کی تان شدن در جنگ ما در جنگ ما  گر قیصری اندرگذر از زنگ ما از زنگ ما  تا نشکند کشتی تو در گنگ ما در گنگ ما

                                                                  مولوی
 
بگو کجاست؟
ساعت ٢:٠٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٤ شهریور ،۱۳۸٦  کلمات کلیدی:

کافه گپ2 

ای مرغ آفتاب!

زنداني ديار شب جاودانيم

يك روز، از دريچه زندان من بتاب

***

مي خواستم به دامن اين دشت، چون درخت

بي وحشت از تبر

در دامن نسيم سحر غنچه واكنم

با دست هاي بر شده تا آسمان پاك

خورشيد و خاك و آب و هوا را دعا كنم

گنجشك ها ره شانه ي من نغمه سر دهند

سرسبز و استوار، گل افشان و سربلند

اين دشت خشك غمزده را با صفا كنم

***

اي مرغ آفتاب!

از صد هزار غنچه يكي نيز وا نشد

دست نسيم با تن من آشنا نشد

گنجشك ها دگر نگذاشتند از اين ديار

وان برگ هاي رنگين، پژمرده در غبار

وين دشت خشك غمگين، افسرده بي بهار

***

اي مرغ آفتاب!

با خود مرا ببر به دياري كه همچو باد،

آزاد و شاد پاي به هرجا توان نهاد،

گنجشك پر شكسته ي باغ محبتم

تا كي در اين بيابان سر زير پر نهم؟

با خود مرا ببر به چمنزارهاي دور

شايد به يك درخت رسم نغمه سر دهم.

من بي قرار و تشنه ي پروازم

تا خود كجا رسم به هر آوازم...

***

اما بگو كجاست؟

آن جا كه - زير بال تو - در عالم وجود

يك دم به كام دل

اشكي توان فشاند

شعري توان سرود؟

                                                              فریدون مشیری


 
ناياب
ساعت ٢:۱۳ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٥ شهریور ،۱۳۸٦  کلمات کلیدی:

شب ایستاده است
خیره نگاه او
 بر چارچوب پنجره من
سر تا به پای پرسش اما
 اندیشنک مانده و خاموش
شاید از هیچ سو جواب نیاید
 دیری است مانده یک جسد سرد
 در خلوت کبود اتاقم
هر عضو آن ز عضو دگر دور مانده است
 گویی که قطعه ‚ قطعه دیگر را
 از خویش رانده است
 از یاد رفته در تن او وحدت
بر چهره اش که حیرت ماسیده روی آن
 سه حفره کبود که خالی است
 از تابش زمان
بویی فساد پرور و زهرآلود
 تا مرز های دور خیالم دویده است
 نقش زوال را
 بر هر چه هست روشن و خوانا کشیده است
در اضطراب لحظه زنگار خورده ای
 که روزهای رفته در آن بود نا پدید
با ناخن این جسد را 
 از هم شکافتم
رفتم درون هر رگ و هر استخوان آن
اما از آنچه در پی آن بودم
رنگی نیافتم
شب ایستاده است 
 خیره نگاه او
 بر چارچوب پنجره من
با جنبش است پیکر او گرم یک جدال
 بسته است نقش بر تن لبهایش
تصویر یک سوال

                                                                                              سهراب سپهری


 
فقط يک جمله!
ساعت ٢:٤۱ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱ شهریور ،۱۳۸٦  کلمات کلیدی:

ما اکثر العبر و اقلّ الاعتبار

عبرت ها چه فراوان اند و عبرت پذیرفتن ها چه اندک!

                                                                                               

       امام علی (ع)