غزل بزرگ
ساعت ۱٠:٠۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۸ امرداد ،۱۳۸٦  کلمات کلیدی:

همه بت‌هاي‌ام را مي‌شکنم
تا فرش کنم بر راهي که تو بگذري
براي شنيدن ساز و سرود من.

همه بت‌هاي‌ام را مي‌شکنم  اي ميهمان يک شب اثيري‌ي زودگذر!

تا راه بي‌پايان غزل‌ام، از سنگ‌فرش بت‌هائي که در معبد

ستايش شان چو عودي در آتش سوخته‌ام،

 تو را به نهان‌گاه درد من آويزد.


گرچه انساني را در خود کشته‌ام
  گرچه انساني را در خود زاده‌ام
گرچه در سکوت دردبار خود مرگ و زنده‌گي را شناخته‌ام،
اما ميان  اين هر دو شاخه‌ي جدامانده‌ي من!

ميان اين هر دو

 

 

من

لنگر  پُررفت‌وآمد  درد تلاشِ بي‌توقف خويش‌ام.
...

                                                                                               ((احمد شاملو))


 
شاهد افلکی
ساعت ٩:٥٩ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۱ امرداد ،۱۳۸٦  کلمات کلیدی:

چون زلف تو ام جانا در عین پریشانی
چون باد سحرگاهم در بی سر و سامانی 
 من خکم و من گردم من اشکم و من دردم
تو مهری و تو نوری تو عشقی و تو جانی
خواهم که ترا در بر بنشانم و بنشینم
تا آتش جانم را بنشینی و بنشانی
ای شاهد افلکی در مستی و در پکی
من چشم ترا مانم تو اشک مرا مانی
در سینه سوزانم سمتوری و مهجوری
در دیده بیدارم پیدایی و پنهانی
من زمزمه عودم تو زمزمه پردازی
من سلسله موجم تو سلسله جنبانی
از آتش سودایت دارم من و دارد دل
دلغی که نمی بینی دردی که نمی دانی
دل با من و جان بی تو نسپاری و بسپارم
کام از تو و تاب از من نستانم و بستانی
ای چشم رهی سویت کو چشم رهی جویت ؟
روی از من سر گردان شاید که نگردانی

                                                                     رهی معیری


 
و ندانستن
ساعت ۱:۳٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۱ امرداد ،۱۳۸٦  کلمات کلیدی:

کافه گپ2

شست باران بهاران هر چه هر جا بود 
یک شب پک اهورایی
بود و پیدا بود
بر بلندی همگنان خاموش
گرد هم بودند
لیک پنداری
هر کسی با خویش تنها بود
ماه می تابید و شب آرام و زیبا بود
جمله آفاق جهان پیدا
 اختران روشنتر از هر شب
 تا اقاصی ژرفنای آسمان پیدا
جاودانی بیکران تا بیکرانه ی جاودان پیدا
اینک این پرسنده می پرسد 
 پرسنده : من شنیدستم
 تا جهان باقی ست مرزی هست
بین دانستن
و ندانستن
تو بگو ، مزدک !‌ چه می دانی ؟
آنسوی این مرز ناپیدا
 چیست ؟
 وانکه زانسو چند و چون دانسته باشد کیست ؟
مزدک : من جز اینجایی که می بینم نمی دانم
پرسنده : یا جز اینجایی که می دانی نمی بینی
مزدک : من نمی دانم چه آنجه یا کجا آنجاست
بودا : از همین دانستن و دیدن
یا ندانستن سخن می رفت
زرتشت : آه ، مزدک ! کاش می دیدی
شهر بند رازها آنجاست
اهرمن آنجا ، اهورا نیز
بودا : پهندشت نیروانا نیز
پرسنده : پس خدا آنجاست ؟
 هان ؟
شاید خدا آنجاست
بین دانستن
و ندانستن
تا جهان باقی ست مرزی هست
همچنان بوده ست
تا جهان بوده ست
 

                                                                                     مهدی اخوان ثالث

                                                                                                         


 
درياب مرا دريا!
ساعت ۱٠:٥٩ ‎ب.ظ روز جمعه ٥ امرداد ،۱۳۸٦  کلمات کلیدی:

 

 

اي بر سر بالينم، افسانه سرا دريا !

افسانه عمري تو، باري به سرآ دريا .

***

اي اشك شبانگاهت، آئينه صد اندوه،

وي ناله شبگيرت، آهنگ عزا دريا .

***

با كوكبه خورشيد، در پاي تو مي ميرم

بردار به بالينم ، دستي به دعا دريا !

***

امواج تو، نعشم را افكنده درين ساحل،

درياب مرا، دريا؛ درياب مرا، دريا .

***

ز آن گمشدگان آخر با من سخني سر كن،

تا همچو شفق بارم خون از مژه ها دريا .

***

چون من همه آشوبي، در فتنه اين توفان،

اي هستي ما يكسر آشوب و بلا دريا !

***

با زمزمه باران در پيش تو مي گريم،

چون چنگ هزار آوا پر شور و نوا دريا !

***

تنهائي و تاريكي آغاز كدورت هاست،

خوش وقت سحر خيزان و آن صبح و صفا دريا .

***

بردار و ببر دريا، اين پيكر بي جان را

بر سينه گردابي بسپار و بيا دريا .

***

تو، مادر بي خوابي. من كودك بي آرام

لالائي خود سر كن از بهر خدا دريا .

***

دور از خس وخاكم كن، موجي زن و پاكم كن

وين قصه مگو با كس، كي بود و كجا ؟ دريا !

                                                                                              (( فریدون مشیری))